Proditur enim morbus incremento non trt parvus, neque ex vulgari ortus affectione, imo .tum ipse magnus est tum causam minime spernendam sortitur. Quoniam vero non in Pythione solum, verum etiam in aliis multis aegris, qui venae sectione indigere ridentur, ipsam, prout nos de ejus scriptis coniecimus, adiecisse non reperitur: ex duobus alterum animo conjicere necesse est aut illis hominibus venae sectionem celebratam non fuisse aut hujus praesidii narrationem esse praetermissam; quod autem indigentium nemini venam secuerit, credibile non est, quum ille vir hoc remedium commendaverit, ut in germanissimis operibus, tum aphorismis tum libris de acutorum victu. tum in libro de articulis atque in hoc ipso epidemiorum tertio declaravit, quum de quodam aegroto scriberet : octavo die cubitum secui et copiosus sanguis, prout oportebat, fluxit: quum enim octavo ipsi, die illi venam secuerit, multo Iane magis praecedentibus diebus nilum hoc auxilio usum esse constat: quod autem in singulis aegrotis non scripserit quibus id auxilium adhibitum est, quum eo minorum etiam adusque balani suppositionem mentionem fecerit, incredibile est. Ergo si utrinque oratio absurda sit, minus absurdum deligendum est. Equidem existimo auxilium in multis adhibitum esse, sed in narratione tanquam manifestum praetermissum fuisse. Quo me potissimum adducit quod prius scriptum est eos quibus octavo die venae sectio facta est. Videtur siquidem hoc tanquam rarum scripsisse, sed tanquam consuetum ante diem octavum praetermisisse. Nam si in legitimis operibus, magnis morbis vexantibus, venae tectione perpetuo utatur, simul cumea haec duo fala respiciens, aegrotantis tum aetatem tum vires : his etiam ipsis in epidemiorum libris cuidam octavo die lectam esse venam pronunciat. At nullum aliud constitui potest quam quod in aegris curandis usurpatum sit remedium, sed id tanquam dilucidum in historia praetermissum est. Itaque de venae sectione quod aegris omnibus communis sit oratio, semel dixisse sufficiet, quemadmodum et quibuscunque communibus caeteris. De propriis autem nobis singulorum erit explicatio, exordium a Pythione ut instituimus ducturis.

Caetera quidem hujus orationis symptomatum narrationem habent tum dictione tum sententia conspicuam; quorum vires et in prognostico et in horum ipsorum epidemiorum primo didicimus. Non pauca etiam in secundo ad aegrorum explicationem utilia pronunciata sunt. At quum in eorum quae sexto die contigerunt narratione sputa varia et aliquantulum rubra protulit, neque Pythionem pleuriticum neque peripneumonicum fuisse addidit, quaestionem nobis reliquit, utrum et alias hujusmodi sputa fieri queant acuto morbo laborantibus, an solis peripneumonicis et pleuriticis, Videturque arbitrari etiam alias contigisse, confluentibusi quidem in pulmonem pravis humoribus, sed prorsus ita paucis, ut viscosi non inflammetur. Quod enim neque peripneumonicus, neque pleuriticusi fuerit Pythio, inde patet, quod neque meminerit; neque nominatim hujusmodi affectiones produxerit Hippocrates; imo nec ullum earum inseparabile symptoma. Nam vel doloris lateris, vel difficultatis spirandi mentionem fecisset. Non tamen ab affectu capite talia sputa aliquando vira fiunt ; cum tussi vero, spirandi difficultate et lateris dolore hujusmodi sputu nonnunquam conspiciuntur. Atque duos quosdam vidi citra febrem qui talia sputa colore pallida eum tussi exspuerint, verum alterum quidem paulatim parvis febriculis obortis in diuturnum tempus affectio prorogata permanentibus febribus tabidum hominem prodidit, alterum vero absque febre, quum talia paucis deinceps diebus exspuisset, nihil absurdi consequutum est. Itaque in primis thoracis partibus quibus cum ultimis cervicis vertebris conjungitur, aliquam humorum affluentiam non multam constitisse par est, qua spirandi difficultas non excitaretur, quod ad respirationis functionem primum intercostale spatium nihil quod ma. nifestum sit conferat. Quum autem in ipsis nervorum ad manus procedentium radicibus affectio oborta sit, nervique depraventur, tremulas fecisse^ manus consentaneum . est. Ex primo namque intercostali spatio et superjacentibus vertebris nervi musculorum motores enascuntur. Haec autem testantur et quod tumores una cum Inuris quae supervenerunt permanserint; et quod ubi aliquod concoctionis signum apparuit, non amplius facti sunt tre- mores, morbusque sublatus sit jutlicio per luderes conficquuto, et quamvis urinae crudae essent, sputorum concoctio judicavit judiciumque attulit, ut neutrum quod judicare consuerit signum fefellerit. Quum enim duplex esset aegrotanti affectio, una quidem febrilis ex iis quae in venis continentur humoribus ; altera vero in thorace nuper, enunciata priorem contigit sudoribus non plane sedari, quod adhuc incocta esset; alteram vero remitti, quod in thorace nihil prorsus mansisset residui. Itaque sic scribit: .Decimo sudavit, sputa paululum cocta, prope judicatus est, urinae circa sudicarionem subtenues. Quum ostendit quae in prognostico de tenuibus urinis quae geminae sunt, scripsit. Primae quidem hae sunt: isuoad autem urina salva tenuisque suerit, crudus erit morbus. Alterae vero hae : Qui urinas tenues et crudas diuturno tempore mejunt et quae caetera ut superfaturis signa sunt, his. abscestum ad regiones septo transversa inferiores ex.. spectare oportet. Quapropter ad eorum quae Pythioni acciderunt finem ad verbum ita scripsit: Quadragesimo autem a judicatione die, postea suppuratio circa sudem et stranguriosus abscessus factus est. Quia vero et tremoris manuum et delirii primo statim die meminit et in sequentibus scripsit: omnia exacerbata sunt: atque adjecit: septimo os distortum est definiendum est, utrum increscente cerebri malo aut deorsum translato os detractum sit. Atqui ex sequentibus ad inferiores regiones magis translatio facta esse non communi earum ad cerebrum affectu ridetur. Fortassis quod aegroto vena tecta fuerit, cujus gratia ipse magnum emolumentum consequatus est. Et vero primis diebus nondum sputorum quinquam exiguum apparebat, impacta lateri affectione, non propter ipsius malignitatem. Scimus enim gravissimas esse tum peripneumonias tum pleuritidas, in quibus nihil exspuitur, quatenus etiam ipse docuit Hippocrates. Caeterum hic non ob morbi gravitatem nihil sputi primis diebus esse redditum existimandum est, sed quod circa primum intercostale spatium tantum esset affectio; quodsi et gravis et in eo esset solum loco, neque quicquam ob id exspueretur. Itaque venae sectionis auxilio potuit revulsis humoribus istic redundantibus initium coctionis affectioni sexto die contigisse, in qua sputa primum eommemoravit. Quod autem de decimo die recensendum difinieram, est ejusmodi. Neque in his epidemiorum libris quispiam plane decime die judicatus est, neque ipse usquam asseruit decimum diem judicatorium esse, quemadmodum undecimum non raro pronunciavit. Habes autem omnes ipsius sententias in commentariis de diebus judicatoriis collectas, ubi etiam quadragesimus morbos judicare ostenditur, non quadragesimus secundus, prout existimarunt nonnulli, qui dierum judicatoriomm circuitus septumam^ integris fieri ducebant. Quod si quis ob id solum arbitretur morbum non absolute judicatum esse, quod Pythio decimo die, non undecimo sudaverit, non recte. judican Defectus namque judicationis eo quod nondum coctus sit morbus, necessario accidit. Multos siquidem et ipse .Hippocrates scripsit et nos conspeximus diebus judicato.riis ob solam urinarum cruditatem non integre judicatos. Utrisque vero inter se concurrentibus et aegri decimo .die imbecillitate et urinarum cruditate, non debuit for-. tassis homo judicari aut non vere et judicatorie. Quare forsan scriptum undecimo et non decimo statim per initia vitiatum est; quemadmodum et alia multa vitiata esse conspiciuntur, quae ab his qui primum haec scripserunt, neglecta perpetuo manenti Verum de decimo die haec sufficiant. Jam vero perpendere non perfunctorie melius … est; quodnam enaeorema nubilosum existere ducendum sit. In prognostico namque scriptum est: .Quae nubes in urinis innatant, albae quidem bonae, nigrae vero pravae. Neque igitur urina nubilosis, neque enaeorema in prognostico explicatum est, etiamsi accurate omnem in eo libro docuerit ex urinis in acutis morbis praenotionem. Neque vero eorum qui praefantem librum exposuerunt quisquam explanavit, quidnam urinam nebulosam esse velit Hippocrates. Ego vero quae mihi videntur de ipsa perquirenti . recensere non cunctabor. Nubis nomen ab ambiente nos aere per metaphoram in urinis medici dicere con saeverunt. Sive Hippocrates hanc appellationem primus de specie aliqua vel enaeorematum vel urinarum dixerit, sive aliter ipsis quispiam indiderit. Quemadmodum igitur in continente nos aere interdum quidem caliginosus fit status, quum is atris nubibus addensatus est, interdum vero sincerus et nubibus vacuus emicat et nubes quaedam per nilum dispersae conspiciuntur: ac tunc aer nubilosus dicitur, quo tempore nubium colorem, neque plane nigrum, neque lucidum, sed inter hos medium cernimus: sic et lotium et enaeorema nubilosum videtur mihi appellare Hippocrates, quod neque colore nigrum est, neque jam plane nigrum, sed inter .haec medium. Tale igitur enaeorema Pythioni factum esse conjiciendum est. Si namque album fuisset, imperfectam judicationem fecisset, quemadmodum etiam si nigrum, non probam. Quoniam vero inter album et nigrum esset, ob id quidem bona, sed incompleta judicatio contigit. Quod vero residuum fuit, quadragesimo die in duplicem abscessum transiit, quem ipsum rectum non existimant, magisque neque rectam ictam explicant, quod stranguriam Pythioni factam esse consensu abscessus in sedem existiment, quum Hippocrates ipsis interdum quidem scribat simpliciter factam stranguriam, interdum vero non simpliciter, rest ipsi adjicrat abscessus appellationem, ut in secundo primi epidemlomm statu, quum itu scribit: Unicum vero utile et eorum quae edebantur signorum maximum, quodque plurimos maximis periculis immersus liberavit, hoc fuit ut ad stranguriam diverterent et in hanc abscessus conciderent. Ipso namque appellante abscessus tum eos qui vexantium humorum excretione facti sunt tum eos qui decubitu et merito. Ut autem in aliis ad dysenteriam, ita et nunc ad stranguriam abscessus factos fuisse pronunciavit, quum pravi qui venis continentur humores utraque excretione purgarentur. Hoc ergo in ipso secundo statu de urinis paulo ante textum, quem nuper protuli, ita ipse scripsit : Et cum stranguria, non nephriticae, sed his alia pro aliis. Hoc est pro vitiosis qui in venis sunt humoribus et febribus his faecedentibus purgationes considerant, pravis humoribus per vesicam exoretis, ut nonnunquam per intestina. Morsus igitur ab acribus excrementis procreatus stranguriam pariebat. Vesica siquidem, ut demonstratum est, in stranguriis ab. urinarum excretione proritatur, priusquam insiguiter ab ipsis impleatur, geminam ob causam, aut quod ipsarum mordacium redditurum qualitatem non ferat aut quod propter imbecillitatem gravetur, priusquam acerventur, etiamsi paucae omnino fuerint. Talem igitur quendam Pythioni iam factum esse abscessum pronunciat, neo ita simpliciter scripsit eum in stranguriam incidisse, sed abscessum habuisse addidit. Sic enim sese habet textus: suppuratio circa sudem et stranguriosus abseesses factus est. Verum talia plerique interpretes, nam e duobus alterunt, aut praetermittunt aut perperam interpretantur protrahuntque .non necessario; de quibus semel hoc in loco disserere statui. Equidem satius esse ducebam longo a me quaesita tempore et cum judicir securitate inventa sola scribere, citra omnem eorum qui perperam exposce- . runt reprehensionem. Sed quoniam nonnulli prorsus rudes atque ab omni disciplina alieni, ubi in peregrinas quorundam scripturum expositiones inciderunt, hac ipsa novitate -capti ipsas celebrant. Quamobrem satius esse duxi temet eorum qui ita interpretantur mentionem facere, quum etiam ipse Hippocrates enunciaverit: Extraneam namque nondum intelligentes magis quam consuetum laudant, quod jam noverunt, quia utile atque alie, num magis quam apertum. Quocirca qui praetermoniti nostros in commentarios inciderunt et qui et quales sint pravarum explicationum modi ipsos cognoscere queant, prolixius hic de his omnibus scribere institui. Nemo vero orationis prolixitatem vitio. vertat, ad vitiosarum explicationum. dignotionem adjutorem perpetuo ipsum habiturus. Ipsarum itaque explicationum genus unum est, quod in proposito aegroto quidam fecerunt, e quibus unius verba ipsis nominibus adscribam, ne quis me virum falso arguere existimet. Telluris vero templum, fortassis ad causae demonstrationem, qua manuum tremor factus morbusque ipsi inciderit, positum est: veluti mulieri ob memsimorum suppressionem, ut par est, propter partis otium obortam. In sexto rursus narrat profecto peregre viro otiatam parte mulierem collectis ad os menstruis barbam produxisse. Quod quid aliud existit quam semina in virum mutata? Sic itaque Pythio a coitu temperatus propter eam quam circa fanum curam habebat morbum incurrit. Haec quidem unius interpretum oratio, sese desumentis, quod saepius quidem Hippocrates domicilia no-^ minatim commemoret, non eorum omnium, sed paucissimorum prorsus .enarrationem scribat. Si namque non otiosis aegrorum domicilia conscripta sint, sed aliquid quod arti commodetur commonstrent; non recte fecit qui in paucis eorum vim explanavit, in caeteris vero vel multis praetermisit, ut statim in primo aegroto in primo epidemioruui scripto. phifucus enim, inquit, prope moenia habitabat. Deinde rursus ; Faleratis uxor, quae apud Archegetem decumbebat. Tum; Erasinus, qui adBootae torrentem habitabat. Mox: Clatomenium, qui juxta Phrynichidae puteum /arebat. Postea de muliere quadam : Evomendas, inquit, uxorem, quae siliam pepererat. Deinde de alia rursus muliere, quae in littore decumbebat.. Atque in hoc ipsi, epidemiorum tertio plerosque alios reperias scriptos aegrotos cum domiciliis in quibus habitabant, quas nullo modo prorsus explicant. Chaerio, inquit, qui apud Demaenetum habitabat. Ab hoc deinceps : Euryanactis siliam virginem ignis prehendit. Deinde: cynanchione apud rabionem. Post hanc curius : Adolescentu.tus, qui in faro mendacium habitabat. Sed quid multa adscribere oportet, quum totus fere liber scriptura ejusmodi refertus sit? Verum ad propositum procedendum. Quum enim permulti aegroti ita descripti sint, omnium domicilia aut nullum explicare oportebat Verum nonnulli librorum interpretes auditores tantopere contemfe.sunt, ut ego non nunquam in Alexandria explicationem hujusmodi audierim cujusdam aegri in primo opulentiorum descripti eo in textu, cujus exordium est: silanus qui apud Platamonem habitabat. In his enim quae huic aceluerant explicandis etiam talem quandam orationem scripsit Hippocrates: Nocte nequaquam dormivit, verba multat His igitur acclamavit interpres libri, lunaticus enim erat. Discipuli vero clamoribus exilientes supra modum admirati sunt. Nonnulli quidem interpretes in tam supervacaneam sedulitatem venerunt, ut quaerant utrum in Platamone Silanus habitaret. Quidam vero in Platamone per m, nonnulli autem in Platanone per n. Eadem vero ratione quaerunt hujusmodi interpretes, quum Hippocrates pronunciavit: Habitabat in theatro, num fiatius sit scribere theetrum an theatrum. At eos quidem arguunt qui in talibus tempus conterunt; alios vero qui per ea in Prorrhetico et Coecis praenotionibus scripta exponunt, quae horum librorum aegris evenerunt, plerique admirantur. At in plurimis eorum in prorrhetico descriptorum pravitas per quosdam in eum librum confectus commentarios demonstrata est. Proditur siquidem libri anctor saepius ex une vel duobus sigillatim ab ipsi, conspectis universales enunciationes conficere. Multos quoque concursus ex diversi generis signis acervatos eum scribere demonstratum est. Et vero tantam in ea doctrina concuriuum multitudinem esse declaravimus, ut ipsi connumerari nequeant. Praeterea quoque illud a nobis dedaratum est in eorum explicatione quae scripsit auctor prorrhetici doctrinam aliam ea meliorem reperiri non posse quae ab Hippocrate in prognostico data est, ipso singulorum sieorsim signorum vires docente; neque enim aliter fieri posse ut multis simul concurrentibus quicquam praenoscatur. Qui ergo librum utrumque legerint, et prognosticum et propheticum, iis clara esse certo Icio quae nunc dicta sunt omnia. Quod si quis nostros in ea opera commentarios praelegerit, poterit etiam absque his nunc commemoratis hujusmodi interpretationis pravitatem ex me cognoscere. Qui vero eos non legerint, ad illos prius eos accedere velim; postea vero rursum huc reversos tum intelligere, tum quae a me prodita sunt, de ipsis ferre fententiam. Accepto siquidem paulo ante quodam ex commentariis a Lyco Macedone in praesentem librum conditis, tres reperi in Pythionis enarratione textus e prorrherico conscriptos. Ipse in primo quidem ita ad verbum dicebat: Tremulae, obscurae et contrectabiles desipientiae admodum phreniticae, ut et Didymarcho in Co contigit. In secundo sic.: Tremores siidortbus oborti redire consue-, verunt. Tertius denique his verbis scriptus est: Urinae n turbulentis vigiliis decolores, cum nigris suspensa delirium. portendunt. Ipsi. quidem sunt ex prorrhetico textus a Lyco adscripti, ac si Quintus in propositi Pythionis explicatione ita protulisset. Mihi vero quandoquidem prave scripta conatus sum arguere, etiamsi superioribus commentarits id agere vitaverint, hujusmodi tamen explicationum l pravitatem declarare satius esse videtur. Primum itaque prorrhetici textus his quae in Pythione narrantur minime congruit; neque enim cum .silentio, neque magnopere fuit phreniticus. Nos autem quum propheticum explicaremus, quae et quales sunt cum silentio desipientiae de^monstravimus et cur ipsas admodum phreniticas pronunciaverit, quorum neutrum in Pythione fuit. Non enim citra silentium deliravit, ac moderate phreniticus factus est. Secundus autem textus quo pronunciat: Tremores sudoribus succedentes redire consueverunt. Quae Pythioni contigerunt, his contrarium ostendit. Non enim Succedebant, sed ex principio quidem simul invadebant, postea vero ipse die decimo sudavit. Quare tremores non sudoribus successisse videntur, Sed tremoribus sudores. Textus reliquus ac tertius quo pronunciavit : Turbulentis ac vigilibus decolores cum nigris enaeorematibus delirium portendunt; decenter a Lyco citatus esset, si Pythio plimum quidem non absque perturbatione vigilasset, urinamque cum nigre euaeoremate minuisset, deinde ita postea desipuisset. Verum quoniam neque minxit talia, nubilosum siquidem enaeorema a nigro magno. distat intervallo, neque ex vigiliis turbulentis phreniticus factus est, sed statim a primo die deliravit; non recte adductus est. Quid enim prohibebat enaeorema nigrum ipsum dicere, deinde vigilias quidem prime vel secundo die ; postea vero primo rursus die, ac deinceps desipientiam? Imo etiam ipsis Lycus quum vocem nubilosum interpretaretur, quod ab ea nigrum significaretur, pronunciare non ausus est. Quare supervacuo haec adjecit, si supervacaneo adjecta non solum ad propositum inutilia, verum etiam omnino falsa dicere oportet, neglexitque omnino praecipua quae ab Hippocrate pronunciata sunt, quisnam sit tremorem affectus, quae in tremulis manibus sedes affecta aut nudi varia sputa et multa his succedentia, de quibus ego disi. ferui. Nihil enim horum prorsis. speculatus ceu quaestionem, quod nequaquam omnino quaestui sit, ad verbum sibi ita ohjiuit: septimo die os distortum -esu Atque videtur historia ipsa eum ea quae in aphorismis sic habet sententia; Jn scbrenon intermittente si labrum aut nasus aut oculus aut supercilium pervertatur, si non videat, st non audiat, imbecillo jam corpore ; quicquid horum acci-. derit, mors proxima. Haec est Lyci oratio sibi tanquam quaestionem objicientis, quae nullam prorsus ambiguitatem. continet. In aphorismis enim dixit: imbecillo jam corporer At Pythioni non imbecillo os distortum est. Enimvero quum solvit Lycus quod ipse ohjecerat, nihil aliud ad solutionem protulit quam quod nunc dictum est. Itaque quod manifestum erat, id tamquam dubium proposuit. Ex caeteris vero nihil quod artem esset utile, quae. sivit; neque quisnam esset affectus Pythioni, quo oborta essent descripta symptomata, quis item locus aut qui efscnt affecti. Imo neque quod de venae sectione praeter. missum erat indicarit. Humorum etiam temperamentorumque non solum nunc non meminit, vel coeli fletus, sed neque in ulla altat aegrorum explanatione quam potissimum oportebat considerare qui Hippdcratis librum infi terpretabatur ac sic Asclepiadem exponeret, pordsd exitui, mores ac incompacta elementa, et ad tenuium partium rationem ipsum .dicere oportebat. Ad haec enim ille principia reducit omnia. Calidum veri, frigidum, humidum et siccum causas statuit Hippocrates; quemadmodum ambientem aerem in animantium corporibus, sic et quae. tuor humores temperamento inter re discrepantes art tam sanitatis tum morborum causas: sanitatis quidem, quum inter se commoderate se habuerint, morborum vero quum vel exuperaverint aut uefecerint aut ex peculiari ioco in alienum transierint. llaque ad haec principia etiam qui ante Lycum et Quintum aliquem Hippocratis librum exi-: plicarunt empirici; prorsus agere student quemadmodum in comoediarum actibus nonnulli propriam inductae per-, simae simul actionem servanti Nam ut qui Erasistratum interpretantur, recte se de humoribus vel temperamentis verba facere putant, si qui dicere aliquid in Hippocraticum librum aggreditur, recte facit, si ad vocem illius scopum explicationis dirigat. Sed fortassis Lyci tanquam nothe t Hippocratis sectae aemulo indulgere in his quibus delinquere videtur est melius, nisi quis hoc ipso incuset, quod quum enarrationes scribere nequeat, agat fabulam. Id enim huic simile est, si comoediam aggrediaris et agere nequeas. Si quis vero ad eos, qui se. Hippocraticos nor minant, accesserit, non recte ipsis veniam dederit, ubi sumtorum externorum tectae Hippocraticae aemulorum instar aberraverint. Quum vero et eorum errores non solum ab Hippocratis Tentantia, verum etiam ab ipsa rerum veritate secesserint, eos dupliciter quisque incusaverit. .optimum siquidem est consentaneum interpretem utrumque. hunc scopum habere, ec auctori consentanea et vera dicere. Qui alterum dumtaxat servat, is quod dimidium totius labefactaverit, culpandus est. Qui vero interpres neque vera neque libri auctori consentanea loquitur, summe peccare existimandus est. Caeterum Sabinus ipsiusque discipulus Metrodorus, quamquam superioribus Hippocraticis accuratiores esse existimati sunt, tamen et Hippocratem ipsi saepius male explicare videntur. Atque statim in proposito aegroto iis verbis proferunt. Ut enim convulsio tum a vacuatione tum repletione fit, ita et tremor, qui parva est convulsio, a contrariis absolvitur. De causa igitur qua ejusmodi fiant affectus dogmaticorum vicorum, non empiricorum est disserere. Attamen ipsos cognoscere atque ab invicem discernere posse etiam empiricis necessariunt est. Videtur autem primum in ea ipsa re Sabinus deceptus, quod tremorem parvam esse convulsionem dixerit. Tuto namque genere inter se differunt hi affectus. At functionum laesiones affectus aut symptomata vocare nihil differt. Non enim affectus quidem in fetidis animalis partibus existunt, ut oedema, phlegmone et scirrhus, sed ut functiones in fieri suam existentiam assumunt, non quod constanter eo in habitu existant, sic et earum affectiones. Quum enim omnis motus in fieri suam existentiam sortiatur, quumque sit in animalibus voluntarius quidam motus; quemadmodum alter involuntarius ac naturalis, voluntarii laesiones in musculorum motibus fiunt, a quibus et qui secundum naturam sunt, eos scimus perfici Verum quod in ipsis secundum naturam est, unum et simplex existit; quod vero praeter naturam, in primis quidem duabus differentiis, aut praeter voluntatem aut ex voluntate, non tamen secundum naturam, sed ex impetu dicere vel ex voluntate, quantum ad praesens atlinet, nihil interest. Ex motibus autem qui citra arbitrium fiunt in instrumentis ex voluntate moveri solitis alius convulsio appellatur, alius palpitatio, altus rigor, inter te differentes. Sed de his universe uno integro opere dictum est. Motus vero qui secundum arbitrium et non secundum naturam editur, una est species qui tremor vocatur, de quo nunc disserere necessarium est, quoniam et de caeteris hujus gratia quiddam enarratum est. Fit igitur tremor non susum tum musculis tum nervis aegrotantibus, verum etiam secundum naturam se habentibus, quum quis supra vires quodcunque pondus aut matribus bajulare aut humeris imponere contendit. Itaque nonnulli conspiciuntur juvenes robustissimi dum praegrave gestant onus aliquod, cruribus ohtremiscere, ac maxime quum tcalas ascendere tentaverint. At quod illis in maximis ponderibus, id et senibus atque aliter imbecillis ex minoribus accidit. Haec namque etiam gravia jam imbecillis existunt. Quidam etiam animi affectus tremores efficiunt. Nam et libro de tumoribus pronunciatum est, transeunti per praecipitem locum crura tremere, quod videlicet maximus terror vices dissolvat, quemadmodum etiam si quis alius accedentem feram aut latrones aut hostes intuitus metuat. Itaque nos merito in commentario de tremore, convulsione, palpitatione et rigore tremorem; ex facultatis infirmitate perpetuo fieri demonstravimus. At quis interdum quidem ipsa facultas per se imbecilla est, interdum vero ob animi affectum, aut etiam quia nequaquam propria ratione affecta ex gravi pondere haec patitur ; tres causarum ipsius esse differentias asseruimus, voluntariorum instrumentorum intemperiem, affectum animi et oneris gravitatem. Si igitur neque metuenti, neque grave onus gestanti tremor fiat, e duobus alterum existit, aut instrumentorum est intemperies aut in ipsi, corpore circa musculos vel nervos pondus. Sed quidam sermoni subest error r de quo in commentariis de tremore, convulsione, palpitatione et rigore diximus. Quidam enim conspiciuntur et manibus et capite tremere, partes movere non proponentes, atque ob id falso dictum esse videtur quod instituentibus agere quippiam eveniat. Verum si intellexeris, reclinato cervicali collo capitis tremorem desistere manusque depositas non amplius ipsas tremere, eredes merito dici quibus quaecunque pars otiatur, ipsi prortus tremorem non oboriri. Si vero attollant aut suillatum illud servent, tune fieri symptoma. Tanta siquidem musculorum requie indigent qui ita agunt, ut etiam oppositos inter se musculos simul moveant. Exempli gratia in uianu et qui attollunt et qui deprimunt partem eam tum extendunt tum flectunt. Robustiori etiam opus est facultate his qui manum in angulum: ductam sublimem servant quam qui ipsam extendunt aut flectunt. Qui namque extendunt, uno musculorum genere ad id rei efficiendum natura comparato operantur, feriatis tune ipsam flectentibus. Qui vero flectunt, operantur quidem flectere natura fiditis, feriantur autem extendere valentibus. Si quis vero sublatam in angulum et sublimem manum fortiatur, neque flectat, utrisque aequaliter musculis operatur, quemadmodum in tetanis vocatis. Non igitur minore his opus est robore, qui in ejusmodi figura vel crus vel collum vel manum servant citra ullam solidi corporis fulturam membrum tum valentis tum portantis. At quum ipsorum motrix facultas vecturum partium gravitate longe superior fuerit, facile quidem attollit, facile quoque sublatas servati Quum vero multo inferior fuerit, velut in resolutis, nullo pactu potest attollere. Quum autem aeque pollens existit, vicissim sigillatimque vincitur. Vin- . eens siquidem in ipsa figura extensam manum servat, ricta vero deorsum elabi sinit. Sed ausculta mihi id ita continue fieri, ut victrix haec membrum sustollat, victa mox a furtum sublatorum pondere deorsum ferri permittat; vincens vero rursum et illa simul facultatem eorum vindicans iterum attollere aggrediatur. Deinde quum haec vicissitudo brevissima fiat inclinatione, et quum infra jacet, sursum quamprimum revellatur et quae membrum attollit statim deorsum ex adverso ducat, neque exacte tum inconcussum tum stabile servetur membrum, sed neque motus habeat in utramque partem effatu dignos, qui. brevibus et temporum et locorum intervallis servemtur. Itaque tremor talis quidam existit motus, ut paucis complectar quae latius in praedicto libro narrata sunt. Quae vero in morbosis rigore fit partium concussio et arb stratu et magnis contrariarum motionum sibi invicem succedentium intervallis simul cum sensu frigoris perficitur.- Simile quodammodo huic pathemati existit aliud tum musculorum tum nervorum, quod convulsio adpellator, simili quidem in omnibus atque per organa ipsa existente in illis motione, quae et in eo quod impetu proprio ipsa moveantur evenit, sed hoc solo differt, quod non proprio impetu ipsa moveantur. De palpitatione hoc in loco disserere supervacaneum est, ne et de pulsu dicere cogar, qui cum palpitatione quandam communitatem habere videtur. Satis enim jam mihi etiam verba de tremore praeter institutum in explanatorio libro prolata sunt. At desideranti accurate omnium praedictorum tum dignotionem tum generationem perdiscere, liber legendus est, in quo de his omnibus perfecte disserui, quando et de singultu et tussi et sternutamento et de caeteris quibusdam ejusmodi motibus a me quidem in libris de symptomatum causis definitum est, quum et dignotiones et differentias motuum atque. eorum causas, a quibus proficiscuntur, percurrerem. Sabinus .autem in talibus omnibus aut plus aut minus quiddam neglexit. Quare contrario modo Quintus et Lycus tamquam illo prudentiores admittendi sunt, quod nihil quicquam de hisce pronunciare non sint aggressi, sed ut empirici interpretationes fecerint, etiamsi empiricorum nonnulli; quemadmodum declarari, ceu in comoedia indutam pessimam agant, qui quum Hippocraticum quidem librum explicant, ut Hippocratici, Erasistrati tamen et Herophili et Asclepiadis aliorumque ab illis cujusque tectae esse produntur. Quod itaque semper dico, ubi nunc dixero, ad aliud pergam. Singulorum quae scire medicum oportet, ut doctrinam seorsum fecerit, ita ad librorum Hippocratis explanationes accedere consentaneum est, conclusiones- quidem in horum singulis demonstrandas recordatum, sed demonstrationes ipsas non commemorantem. Id sane nos praestitimus, alius vero nullus eorum qui in Hippocratis opera scripserunt. Caeterum in his aberrarunt omnes. Alia siquidem est quae res ipsas docet institutio quae accurate sula oratione absolvitur. Ab ea: vero differt quae in operum explicatione- consistit, neque idem habet utraque propositum. Nam ejus quae .fusa explicatione conflet scopus veritatis. est inventio ; in explanationibus autem senis sententia noscenda praeponitur. Qui ergo exacte singula prius didicerit, is postea ad librorum veterum expositiones deveniat oportet, habeatque hoc primum, ut fanis mentem inveniat, secundo utrum recte, an non recte dicta sint quae scriptis sunt prodita, idque faciat demonstratorum in tractatibus de singulis medicis praeceptorum non immemor. Qui vero interpretes demonstrationem suis dictis inferre nequeunt, loquacitate auditores obtundunt et ab auctoris sententia. recedunt, suis narrationibus fidem adhiberi volentes, atque ob id a dictionibus ad dictiones transeunt, quae ipsae nihil sane ad propositum conferunt. Quod autem non detur scientificorum sermonum demonstrationes ini enarrationibus conscribi, ex iis quoque nunc enunciatis liquido conflet. Non enim solum in Pythione, verum etiam in aegris multis dicturum symptomatum. meminit Hippocrates. Si quis Iane in omnibus citra demonstrationeni, quae placita enunciaverit, nullam quae scientiam pariat doctrinam, discipulorum animis infundet. Si vero in quibusdam aegris demonstrationem tradiderit, in aliis autem conticuerit, in primo quidem opulentiorum, si ita contigerit, eas omnes dixerit. In caeteris vere ad illas remiserit, quod a nobis dictum est efficiet, uno nimirum in libro sermonem cum demonstrationibus absolutissimum faciet, in aliis autem ipsius conclusiones scripturus. Sed id apium utroque modo absurdum est: nam in primo epid emiorum si. quis eum exponat, primum de necessitate quinquaginta commentarii erunt scribendi, duo autem vel unus. in singulos alios. Quapropter si quis prognosticum vet aphorismos legere velit, ipsi prius necesse est illos quinquaginta commentarios primi epidemiorum libri interpretes praelegere. Ita vero si quis ab alio quodam commentarios scribere coeperit, in illum quidem quinquaginta scribet, qui vero alium librum legere voluerit, illos quinquaginta libros ipsum prius legisse necessarium erit. Atqui longe satius est problematum unumquodque, vel theoremulum vel quovis modo quis vocare velit, seorsum icriptum habere, atque ad illud solum reverti, quum quis de scriptis in eo ferentur doceri voluerit. ob id sane et nos ut de tremore, convulsione, palpitatione et rigore, ita de aliis omnibus seorsum commentati conclusionibus demonstraturum in explicationibus usi fumus. Sabinus vero qui neque demonstravit quo pacto quatuor eae affectiones differant, tremor, palpitatio, convulsio et rigor, neque hic rationem ullam, etsi non comperto veram, neque demonstrati vam, sed probabilem dixit, principio quidem atfertus tremorem parvam esse convulsionem, paulo post autem procedens, speciem convulsionis tremorem esse protulit. Sed enim quo celerius ab his quae praeter mentem sunt reprehensionibus, desistamus, adversus pravos interpretes conquesti, - statuamus tremorem convulllonem esse aut convulsionis speciem, ab eoque discamus quonam modo in Pythione factus siti Stomachus, inquit, hominis afficiebatur, illiusque sympathia manus tremebant. At affectum ullum stomachi ipsi fuisse demonstrare nemo pusest, quum nullum prolatum symptoma in eorum quae Pythioni contigerunt explicatione affectionis stomachi indicium nobis facere possit, neque quod societas quaedam stomacho sit cum manibus demonstravit. Ipse namque tribus modis consortia profitetur, aut propter viciniam aut propter vel generis vel operis .familiaritatem. Generis quidem, quum nervosum nervoso, venetum venato et arteriosum arterloso condolescit. operis vero, quum mammae et thorax genitalibus partibus compatiuntur. Verum in herum communitatum nulla manus stomacho consentire possunt. Neque enim opus aliquod ipsis commune est, neque in neruia communitas ob quam nervosam in manibus genus ad affecti stomachi consensum perveniat. Ad stomachum enim a texto cerebri conjugio nervi feruntur, ad munus vero storialis medullae regione ad textam vel septimam vel octavam vertebrato. Partes ergo a texta conjugatione nervos sortitas stomacho, non manus compati rationi consentaneum .est. Atque de tremore talia nugantur qui propter veneris abstinentiam Pythionem plenitudinem accumulasse putant. Atqui venus quidem quamquam ex vacuationeuon sinit plethoram tubali, demtis enim hoc ipsis, abunde tamen stomachum exoluit, quum veneris abstinentia robustissimum ipsum efficiat, etiamsi plenitudinem acervet. Si quis autem temperanter vivat, putare plenitudinem ipsum accumulare valde absurdum est. Non enim his, .sed otiosis plenitudo efficitur. Si quis vero abacta venere ita exerceatur ut athletae, fesfores, messores aut manuarlam aliquam agentes artem, plenitudinem non acervat. Verum quia quae norunt conticere nequeunt, contingit sero discentibus ut purgantissi- r ma promant, dum intempestive nugantur. Nam quae fuit necessitas scribendi Democritum quidem dixisse coitum epilepsiam parvam esse, Epicorum vero veneris .usum nunquam prodesse,jucundum tamen si non laeserit? In aegris siquidem ob immoderatam venerem dici hos sermones oportebat, .non in his qui ad adversam sibi vivendi formam instituerunt. Verumtamen haec quoque scripsit Sabinus contradictionem non percipiens. Absurdissimum etiam est ob veneris abstinentiam Pythionem delirasse. Ait enim acervatam in cerebro genituram plenitudine gravatam delicium symptoma efficere, ut os in capitis fracturis premens et manus nostra delirium procreare consuerit. Quare rursum terebrato nulli se adfuisse demonstrat. Quum quis autem aut digitis cerebrum cum meningibus presserit aut per vocatas meningum custodes aut etiam ante perforationem os impressum hasce partes premant, deliria non fiunt, sed cataphorae profundae et anaestbesiae contingunt superatis vehementer ita interdum affectis, quemadmodum in vehementibus apoplexiis. Et vero quum varia sputa ob geniturae retentionem facta esse dicant, sed omnium minime ipsis contradicere honestissimum. non est. Qui namque studiose studio nullo digna arguit, is sibi ipsi injuriam facit. Atqui non haec solum, verum etiam et alia multa his similiter dicta sunt, inter quae hoc unum est. Ajunt enim factum Pythioni ad sedem abscessum propter loci, quo geniturae excretio fit, vicinitatem ac propter sedis abscessum stranguriam consequutam. Praeterea alia quaedam proferunt, ex quibus aliquis suspicatus fuerit venereorum abstinentiam neque paucorum neque parvorum morborum causam esse. Atque haec ipsi scribunt et in propositorum aegrorum explicatione Democritum, Epieurum nihil commodi ex venereis fieri pronunciasse asseverant. At certe quod omnium est sapientissimum, quemadmodum convulsio, inquiunt, tum repletioni tum inanitione supervenit, eodem ipso modo libidinem et continentiam tum ratiocinationis tum nervorum affectorum . communis symptomata consequuntur. Nos igitur horum impulsi sapientia ac vera ulcere confidentes neque athletas ipsos a concubitu temperare sinemus, ne ex ea re vel convellantur vel desipiant. Haec nimirum omnia atque etiam alia quae in expositione scripsit Hippocrates Pythioni facta fuisse ajunt continentiam venereorum morbum ipsius praecessisse plane confisi, quamquam ipsi ab initio dixerunt, verisimile esse haec accidisse Pythioni propter concubitus abstinentiam, quam illi ἀποχὴν nominant. Deinde quod ab initio moderate dixerunt, aequum esse obliti prorsus etiam de re facta orationem instituunt. Et sane si prope Telluris templum habitasset Pythio, quae ipsi erat necessitas ut se a venereis temperasset, qui deae neque esset sacerdos neque aedituus. Prorsus enim de eo Hippocrates tale quiddam plenius scripsisset quam quod prope Telluris factum habitasset. Imo si aedituus an facerdos fuisset, non erat ipsi necesse ut perpetuo a venereis abstineret, ac si Dianae aut Palladis sacerdos esset. Verum quod modo dixi, studiosis arguere quae studio in-. digna tuus inter absurda censetur. Jam ergo ab his qui in Pythionem vitiose ab interpretibus explicata sunt desistens ad aegrotum Hermocratem digressus pro peculiari mihi consuetudine explanationes facturus sum, non admodum de his sollicitus quae nonnulli non recte scripserunt, ussi magna quaedam urgeat necessitas. Ego vero prius de characteribus aliquid dicturus sinu.

Miror hujus libri, ut aliorum etiam Hippocratis muli. .torum infelicitatem, quorum hi sunt dissipati, illi aliquid habent scriptis Hippocratis admetum. Rectius dicam fortasse infelicem non fuisse librum, caeterum ejus nos lemores,. qui tempus in re perdimus inani. Ad exitum igitur narrationis eventorum Pythionis adscripta est. Prinium π literae nota, rectam habens in medio lineam sic γπ, ut quidam scribunt nongentorum notam. Deinde scripta est π literae nota nihil in medio habens. Μο ου, sub quam 𝛭 postremo 𝛶. Coacti igitur sumus notae hae quid significent investigare, idque incerti Hippocratisne sint an alius ista singulis adscripserit aegris. Verum nobis, cum hoc ipsum compulsi indagaremus, in mentem venit; si ut hoc in libro eas invenimus notas, sic in aliis etiam libris vulgarium morborum omnibus comperissemus narrationi eorum quae aegris acciderunt adscriptas, non sit fortassis abfonum ab Hippocrate dicere adscriptas, nunc eum neque in. aliis libris inveniuntur neque etiam in ipsi, hoc tertio, in omnibus aeque exemplaribus, merito in suspicionem non nos tantum venimus, sed majores etiam nostri, ab aliquo esse adscriptas, fortasse quod discipulos: detineret, ut posset ^declarare quasi quid mirificum quod unaquaeque earum denotaret. Potuit etiam compendium sibi quis foli facere utilitatis, quam. caperet ex singulis aegris. Ut in hoc ipso quem commemoravimus Pythione, quod diductam per medium lineam habet γπ, ridetur πιθανὸν, id est verisimile, significare; loquens π πλῆθος, id est abundantiam, a quo statim ου scriptum, ούρον, id est urinam significare videtur, ut ex ambobus significetur πλῆθος ούρων, id est abundantia urinae, deinde 𝛭 quadragesimum nobis diem ob oculos ponere : 𝛶 ύγείαν, id est sanitatem, atque haec ambo interpretari, quadragesimo die. hominem convaluisse. Et collectam ex omnibus notis hanc esse sententiam, verisimile esse ob abundantiam redditae urinae propulsatum ipsum morbum esse et pertanatum hominem quadragesimo die, At haec non inveniri adscripta. hoc modo in omnibus exemplaribus ante dixi. Nunc dico nec in quibus inveniuntur, in his omnibus primum aegrum habere talem notam. Ergo quae exemplaria notas habent in fine adscriptas narrationis de Pythione, hunc habent in modum scriptas : γπ. π. ου. M. T. Porro quod rationi consentaneum sit uuamquamque notam quod modo dixi significare consumant illae, quae aliis fiunt aegris adjunctae. Nam ubique adjacet γπ lineam habens medium intersecantem; ad finem vero superstitibus r additum est, ύγεἰαν denotans, id est sanitatem, defunctis ο, quod scilicet θάνατον, id est mortem, indicati Prima igitur quando ea significare videntur quae dixirnus, et media sint probabilia, quippe quae Hippocratis de aegris orationi esse consentanea possint, nobis quidem inanis labor in Pythione .consectus est, et in aliis conflacietur tempus frustra terentibus. Sophistae vero talibus exponendis ut vates quidam suspiciuntur a discipulis.

Nec desinunt hic nugari quidam interpretes hujus libri, sed ideo esse ajunt scriptum ad novum murum, quod recens calce indutus homini obfuerit. Alii ab iis dissentiunt seduloque student ostendere non propter calcem appellasse eum novum murum, verum quod praeter morem exclusis ventis et quum jam aedes, in quibus Hermocrates commorabatur, non bene perilarentur, morbus hominem corripuit. Verum de loco satis, ac potius, ut id quod est dicam, nimium. De iis jam quae illi acciderunt porro videndum est, ac eorum quae alias demonstravimus revocanda memoria, de quibus hoc est. Tria esse prima febrium genera; unum earum:, quae diariae appellantur, alterum hecticarum, tertium earum quas acutas vocant comites putridorum humorum. Atque e tertio horum genere febrem afflixisse Hermocratem hinc conflet, quod quum incipit de illo facere verba, statim f dicat Hippocrates: igni est .correptus. Nam ut ur alia historia scripsit : Quidam incalescens coenavit, ut hoc vocastulo, calens, febris mediocritatem ostenderet quae coenutum tenebat, ita lue ignem appellarit validam febrem. Ac caput quoque illi coepit dolere una cum surditate. Itaque ex his in caput liquet invasisse quandam humorum abundantiam. Declaratum jam est frigidioribus et pituitosicribus succedere. somnos veternosus lethargicaque mala, calidioribus aut prorsus mordacibus vigilias et deliria. Proinde quum vigiliae eum tenerent. eum surditate et ca.pilis dolore lumbique, suspicari replentes caput humores consentaneum erat mordauiores esse. Usu venit porro his, ubi cum calida febre et flagrante cerebrum ostendant, Aqui, ut didicisti, deliria. Quod si duos dies aut tres aut quatuor haec. symptomata durent, certius praescies delirium. Id quod hic accidit Hermocrati; nam eaoponendo quinto die scripsit delirasse hominem. Jam vero febrem fuisse qualis dicta est, vel linguae indicant symptomata. Quid namque dicit ? Lingua in principio adusta fuit: hoc enim nomen eam omnino siccam significat fuisse; potest etiam nigram. Atqui in tali lingua febreque tali, si absit ingens sitis, alterutrum indicat, anti mentem laesam aegri - esse- aut ventris: naturalem facultatem, qua subinde cibos appetimus, emori. Porro quum narrationi haec sunt adjecta, hypochondrium molliter intendebatur, in jecinore conjicias febrilis affectionis ori- ginem extitisse. Quia non singulari numero quem vocat dixit hypochondrium, alterum fautum indicat, non utrumque fuisse intenfum. Quando autem aut dextrum sit necesse aut sinistrum hypochondrium nos accipere, dextrum fuisse intensum fit verisimilius, propter excellentiam, qua praestat alteri. Siquidem talia citra appositum et distinctiones proferunt. Atqui etiam modus ipsius, adustio linguae, satis jecinoris affectum indicere possunt. Nam intensionem, quae dicitur, fuisse mollis hypochondrii constat veluti vacuum indicare: nam vacuum significatur ex molli, huic est oppositum quod est cum tumore quemadmodum tensum laxo, ac si ita diceret, dextrum hypochondrium intendebatur sed citra tumorem, vel quia non magna fuerit inflammatio jecinoris, vel quia in simis partibus dumtaxat, quibus ventriculum amplectitur, quum gibba nondum una cum: simis in tumorem essent elevata. Jam ventris combusta excrementa etiam ignitionem hujus visceris indicant. Quare si urinae ad haec letales aecussissent, celerrime periisset homo. At quia ut talibus erant mediocres, fieri speres posse, ut producatur morbus. Nam bonae quidem urinae haudquaquam in isto affectu lucidunt; rubrae vero spatio longo laboraturum hominem, non tamen plane moriturum arguunt-., ut in commentariis. in librum praesagiorum et praedictionum planum fecimus, ubi ejus libri reprehendimus auctorem. Nam quae alia de occasione aegrotantibus acciderunt, quia ad aliud refert, errat. Jam in his commentariis prolixius fumus tum phrenitidis peculiaria. signa persecuti tum quod in libris Hippocrati. .citra controversiam germanis, de quibus: praesagia fune, uniuscujusque facultatem signi exacte et: sigillatim explanavit. At de rubris vel prorurbis .urinis. verbum nullum fecit, sed de subrubra urina quum nren-; tionem facit, simul proruhrarum vim.judicavit. Atque adeo de subrubrts urinis haec feri bi t verba : Si urina fue. rit subrubra ac subrubrum quod subsidet, diuturniorem. haec quidem morbum quam prima significat, sed asimo-. dum tamen salubris est. Quum ergo sit subrubra, praeter caeteras salubris quidem, longius tamen- quam praedictae trahat, quas ocius dixit morbum exsolvere r. quae magnopere sunt rubrae, longius significabunt spatium, caeterum non mortem, quantum .ex seipsis, neque delirium, siquidem per flavam bilem in cerebro exudantem .deliria oriuntur, quemadmodum si ca fit adusta, ut jam transeat in atram, μανιώδη,. id est furiosam. At vero sanguinem. abundare inconcoctiorem et serosioremi rubra indicat urina qui in venis videlicet jecinoris et profundi corporis conlicetur, ut flavam bilem rufa et atra. Quid igitur venit in mentem cum aliis nonnullis tum Lyeo, ut hunc approbarent, qui in praedictionibus scripsit, surditas urinaeque praerubrae, in quibus suspensiones non tubsideant, detirium nunciant, qui morbo regio si corripiantur, malum est. Apparet enim ex his quae hoc sunt loco de Hermocrate tradita, auctorem illius libri universale collegisse t praeceptum, sed longe aberrat et ab rei ipsius natura et Hippocratis sententia, tum vero ab iis, quae in aegrotis observantur. Nam rei natura demonstrat siccos tempera. mento humores et virtute mordaces in cerebrum elatos concitare vigilias et phrenitidem ; id quod in commentariis de locis affectis ostendit. At Hippocrates tales humores cognovit, flavam et atram bilem, humidum vero strccum et frigidum, pituitam, mitissimum autem simulque nobis familiarissimum, sanguinem, praeterea urinam, temm esse humorum in venis - contentorum nos ille docuit. Quare ratio convincit, ubi amplior. semicoctus sanguis per urinas expellatur, rubras eum has efficere, atque ideo diuturnum fore morbum, quod requirat scilicet ad concoctionem longius spatium sanguis, siquidem spatio temperis fiunt concoctiones. At non erit talis morbus, ut ab urinis exitiosus-; neque phrenitidi obnoxius. Sed non oportet hic nos longiores esse, posteaquam istarum jam orationum in commentariis in praedictiones importunita- teni prodiderimus. At enim quum crassas etiam fuisse judicet, nec subsedisse urinas, plane sunt illae ex conturbatis et turbidis, ut finiet hic appellare, quae semper turbationem crudam annunciant multo praeditam spiritu flatuoso, ut mustum Quo fit ut capitis dolores his urinis sint adjuncti, quod spiritus caput cum calidioribus fueris petat, a quibus merito intenduntur vigiliae et periculum est delirii futuri, si acrimoniam humores obtineam. Haec quum statim ab initio Hippocrates cuncta expofuexit et symptomata et signa Hermocrati accidisse, deinde nihil de diebus proximis prodiderit: durasse haec ad quintum usque. diem innuit omnia, ac tum te demum ad alia accessisse enarranda, ubi aliqua ex parte variassent^ Proinde quinto dicit die, illum reddidisse urinas tenues, quare ad ejus diei expositionem transeamus. Quinto die reddidit tenues urinas, suspensionem habebant, non subsidebant, sub noctem deliravit Quum primum immutata urina et desipuit homo, die quinto scripsit Hippocrates; praeterita, ut diximus, secundi et tertii et quarti diei decl aratione, nimirum quod eadem permansissent in his symptomata. Quare de tenuibus urinis revocemus ad metuoriam, quid in praesagiis dixit his verbis: Qui tenues erudasque diutius urinas reddunt, si caetera, ut supersuturis portendantur, his abscessus in regionibus infra septum transversum exspectandus est. Itaque altero modo i n con coctus esse morbus. significatur. per tenues urinas.ut etiam per crassas, ubi non subsidant. Siquidem conturbatae, sed dum depositae sunt subsidentes, concoctionis ut i cujus indicant initium potissimum, ubi illico subsidant. Quae vero non subsidunt, ultra flatuosam turbationem, crassitiem esse inecncocturum humorum significant. Atque ex his liquet morbum producendum;. . insuper qua erat pravitate febris et quia Iul, noctem deliravit homo, cum periculo esse conjunctum. Reliqua jam videamus, num .esse consentanea videantur: auriginosus evasit, omnia exaeerbata sunt, mente non constabat. Distinctio hoc tibi sit intensionis hypochondrii ex jecinore profectae. Diffunditur etenim nonnunquam per totum corpus flava bilis, quod decretorium est, ut in aphorisunis quoque est eo libri loco declaratum, ubi ait: . Aurigo ante diem septimum mala est. Reduc item ad memoriam ante concoctum morbum, crebro te audivisse, nullum quemlibet abscessum proficere, nedum aurigiuosum. Is enim impediri significat bilem; quominus ex viscere expurgetur et evacuetur per ventrem vel propter oppilationem ejus. vel inflammationem. Morbo autem jam concoctu decretorio interim natura ad cutem excrementum reponit cum quorundam aliorum humorum, tum flavae : bilis : nam hoc quidem loco flavam appelles an pallidam nihil interest. Porro quum affectio incresceret jecinoris, auriginosam affectionem exstitisse ex eo indicatur, quod exacerbarentur omnia sexto die, simulque quod mente ille non constaret, quod est desiperet.

Quae die quinto urinae fieri coepissent deteriores, non correctae sunt multis diebus. Non enim septimo modo die, .verum sequentibus etiam ad undecimum usque diem in iisdem fuisse dicit symptomatibus versatum et signis Hermoeratem.: circa undecimum diem omnia illi xifia sunt remissa esse. Recte. sane vita sunt, dixit, neque enim periculosissimis ex signis potuit subito, cum eadem permaneret humorum inconcoctio, ad meliorem statum pervenire; idque adeo quum nihil eluxisset decretorii die undecimo, id quod solet non raro conspici, quod tum natura solet aut sanguinis excretione vel alui aut vomitibus aut sudoribus aut parotidibus aut decubitu quapiam, ex discrimine hominem vindicare. Attendamus itaque jam quae die undecimo acciderunt.