Ὥσπερ οὖν εἰ δύο τινὲ πίθω νοήσαις
τετρημένω πολλαχόθι, μεστὼ μὲν ἄμφω τὰ πρῶτα,
κενουμένω δ’ ὁμοίως ὑπὸ τῶν ἐκροῶν, εἴη δὲ τῷ μὲν
ἐπιστατῶν τις ἀεὶ προσεδρεύων· ἐπαντλῶν ἴσον ἑκάστοτε 3.58
τῷ κενουμένῳ, | θατέρῳ δέ, πρὶν 〈ἂν〉 ἱκανῶς ἐκκενωθῇ,
μηδεὶς παρείη, τηνικαῦτα δ’ ἐξαίφνης ἐπιστάς τις
ἀθρόως πληρώσειεν, εὔδηλον, ὡς τὸν μὲν ἕτερον τῶν
πίθων οὐδέποτε ἐκκενοῦσθαί τε καὶ πληροῦσθαι, τὸν
δ’ ἕτερον ἄμφω ταῦτα πάσχειν οἱ πολλοὶ τῶν θεωμένων
ἐροῦσιν, οὕτως ἔχει κἀπὶ τῶν ὑγιαινόντων τε καὶ
νοσούντων σωμάτων. ἐπανορθοῦται μὲν ἄμφω ταῦτα
μία τέχνη καθ’ ἕνα τρόπον ἀντεισάγουσα τὸ λεῖπον,
ἡ διαφορὰ δ’ ἐν τῷ ποσῷ τῆς ἐπανορθώσεως, οὐκ ἐν
τῷ ποιῷ.